De ziekte van Parkinson


De ziekte van Parkinson begint meestal op latere leeftijd ongeveer tussen het 50e en 60e jaar. 
Circa 10 % van de patiŽnten is echter jonger dan veertig jaar.
De ziekte wordt vooral gekenmerkt door een stoornis van de motoriek, die het dagelijkse leven
van de mensen sterk beÔnvloed.
De bekendste verschijnselen zijn tremoren (trillen, beven), pijnlijke spierstijfheid,
bewegingstraagheid, een starre gezichtsuitdrukking en lopen met schuifelende pasjes in een
voorovergebogen houding.

Neurologische aandoening:

Parkinson ontstaat door het afsterven van zenuwcellen in de middenhersenen, deze zenuwcellen
produceren de boodschapperstof dopamine.
Tot nu toe zijn er alleen medicijnen die de symptomen van deze ziekte tijdelijk verminderen.
De diagnose is voor de arts niet gemakkelijk te stellen, omdat er ook andere ziektebeelden
zijn die veel op Parkinson lijken.

Bij 30 tot 50 procent van de patiŽnten die lijden aan de ziekte van Parkinson ontstaan 
stoornissen die aan dementie doen denken.
De laatste jaren is de belangstelling toegenomen voor een aandoening waarbij de zogenaamde
Lewy-lichaampjes , die karakteristiek zijn voor de ziekte van Parkinson en daarbij primair
worden gevonden in de hersenstam, verspreid worden aangetroffen.

                 Parkinson

Met name de verwardheid, de visuele hallucinaties en de gedragsstoornissen staan op de voorgrond.
Parkinson is mogelijk de meest voorkomende vorm van dementie na de dementie van Alzheimer.
Recent onderzoek heeft aangetoond dat bijna alle Parkinson patiŽnten tevens Lewy-lichaampjes heeft.
 
De ziekte van Parkinson is niet dodelijk, de gemiddelde levensverwachting is vrijwel even hoog
als die van mensen die de ziekte niet hebben.
De ziekte is een neurologische aandoening, dopamine is een ‘neurotransmitter’, een boodschapperstof,
die nodig is om de signalen door te geven van de ene hersencel naar de andere.
We hebben allemaal dopamine in onze hersenen, maar mensen met Parkinson hebben er te weinig van.
Daardoor wordt de aansturing van de spieren bemoeilijkt.
Zodra er eenmaal parkinson klachten zijn gaan ze niet meer weg.
Door de jaren heen nemen de klachten toe,  spontaan herstel is niet mogelijk.
Ook zijn er geen medicijnen die de natuurlijke aanmaak van dopamine kunnen herstellen.
De oorzaak van de ziekte is niet bekend; daardoor is genezing of voorkoming niet mogelijk,
de medicijnen zijn gericht op symptoombestrijding.

Beven: Sociale handicap

De parkinsontremor is een rusttremor; het beven doet zich vooral voor als het lichaamsdeel in rust
is en dus geen beweging uitvoert.
Het is niet te onderdrukken en tijdens de slaap houdt het beven op.
Van de drie belangrijkste symptomen valt beven het meeste op omdat het zo duidelijk is te zien.
Zo krijgt de omgeving  er erg in en de patiŽnt raakt gespannen van de pogingen het beven
te onderdrukken. Maar door die gespannenheid wordt het beven nog erger.

                           het lopen

Stijf en traag: Fysieke handicap

De spierstijfheid zit door het hele lichaam en kan op elke plaats beginnen: in een arm,
been of bij de nek en schouders.
Zo lang de ziekte nog eenzijdig is, blijft de stijfheid gewoonlijk beperkt tot de zijde van het
lichaam die door Parkinson is aangedaan.
Ook het evenwicht is niet meer vanzelfsprekend aanwezig, ParkinsonpatiŽnten vallen veel
sneller dan gezonde mensen.
Gewone handelingen zoals het zich omdraaien in of opstaan uit bed kosten vaak heel veel moeite.
Dat geldt ook voor voeten vegen of een jas aantrekken.
Veel patiŽnten lopen met kleine pasjes, terwijl ťťn of beide armen niet meezwaaien.
Start- en stopproblemen treden vooral op bij draaibewegingen en als een patiŽnt door een
deuropening moet lopen of een obstakel moet omzeilen.
Depressies zijn ook een veel voorkomend symptoom; zij kunnen natuurlijk ook los van de ziekte
voorkomen, maar als gevolg ervan komen ze meer dan gemiddeld voor.

                          pijngebieden

Medicijnen:

Er bestaan verschillende medicijnen om de verschijnselen van de ziekte van Parkinson te onderdrukken.
De oudste en nog steeds de belangrijkste is levodopa (in de wandeling vaak dopa genoemd), een stof
die verwant is aan de reeds genoemde dopamine.
Door de ziekte kunnen de hersenen weliswaar geen dopamine meer aanmaken, maar ze kunnen dopa wel
omzetten in dopamine en deze dopa helpt de tekorten aan dopamine voor een deel aan te vullen.






Bron:
http://www.hetoudegesticht.com/












 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







© 2011 Mijn-eigen-website.nl